Pikniğe gidiyorsun, ormanı yakıyorsun.
Sahile gidiyorsun, çöpünü orada bırakıyorsun. Adını duyduğun her kumsala, her tatil beldesine, her köye, her parka gidiyor; çocuğunun altını değiştirdiğin bezi olduğu yere atıyorsun.
İçtiğin biranın şişesini arkandan kimin toplayacağını sanıyorsun?
Yetmiyor; pet şişeye işiyor, pisliğini de her yere bırakıyorsun.
Nereye gitsek senin izlerini görüyoruz...
Her dağ başında, her deniz kıyısında, her doğal parkta, her doğal güzellikte...
Dünyanın en güzel, en özel, en eski tarihî eserlerine sahip olsak ne fayda? Sen gidip en mahrem mağaraların duvarlarına o saçma sapan adını yazıyorsun.
Üstüne başına bakınca insana benziyorsun ama ne yazık ki insan olamıyorsun.
Çocukların karınca yuvalarını bozuyor, bön bön bakıyorsun.
Sokak köpeğine taş atıyor, sırıtıyorsun.
Kedinin yavrularını alıp ölümüne sebep oluyor, iyi bir şey yaptığını sanıyorsun.
Kuşların yuvalarını dağıtıyor, kıs kıs gülüyorsun.
Doğal yaşam alanlarında, soyları tükenmek üzere olan canlıları avlıyor, bir de fotoğrafını çekiyorsun.
Sonra bunları sosyal medyada paylaşıyorsun.
Buradan bakınca kendini çok sosyal, çok havalı, çok modern sanıyorsun.
Oysa kendinden başka hiçbir şeyi düşünmüyorsun.
Yaşadığın gezegenin, hatta oturduğun sokağın bile farkında değilsin.
Bazen eline kitap alıp okuyormuş gibi de yapıyorsun.
Oysa ne okuduğunu anlayacak bir bilince sahipsin ne de dünyayı gerçekten görecek gözlere...
Keşke doğaya verdiğin zarar kadar vicdanın da büyüseydi.
Çünkü bu dünya, onu koruyanlarla güzelleşiyor; kirletenlerle değil.
Alıntı: DENİZ_TOPRAK2 @TOPRAK_2
