''....
Sultan şaşırdı.
"Sonra gönüllü gitti."
Adam cümleleri acele atmadan kentordn Ua vasat
sanki uzun bir yol yuruyerek ağzından çıkıyordu
"Karabağ'a..."
Sultan camdan dışarı baktı. Hazar Denizi görünmeye başlamıştı. Martılar alçaktan uçuyordu. Şehir bütün canlılığıyla akıyor, ama arabanın içinde zaman ağırlaşıyordu.
"2020 Karabağ Savaşı'nda kaybettik oğlumu." dedi şoför. "Şehittir. Her sabah bu fotoğrafı görerek direksiyona oturuyorum. Aksam da onunla eve donuvorum."
Sultan, ne söyleyeceğini bilemedi. Bazen teselli cümleleri, sessizlik kadar anlamlı olmuyordu. "Insan alışıyor sanıyor...”
Şoför, derin bir nefes aldı. Başını iki yana salladı. "Alışıyor."
Bir süre sonra konu kendiliğinden Türkiye'ye geldi.
SuItan hiçbir şey sormamıştı.
"Karabağ günlerinde burada herkes Türkiye'den gelecek haberlere bakıyordu." dedi şoför.
Kısa bir sessizlik oldu.
"Türkiye'nin hakkı ödenmez."
Cümleyi söylerken sesinde ne bir gösteriş ne de bir slogan vardı. Oğlunun fotoğrafını her gün yanında taşıyan bir ın sözüydü yalnızca.
Çok acılar gördük, çok sınandık. Yurdumuzdan olduk, den olduk. Çeteler geldi, ocağımızı söndürdü. Elli yılımızı da verdik, malımızı da... Ama bir şeyi hiç yitirmedik
Türkiye'ye olan ümidimizi de.
...''
"Takvimler Kasım dese de, Aylardan Mart'tır. Ağaçlar güze sarsa da, Özümde çiçekler açar. Bil ki, şu ân zihnimde, Devâsa ateşler yanar. Bugün Nevrûz'dur, ey Türk. Bugün en büyük bayram..." Yaşa Âzerbaycan, yaşa şanlı ordu... https://t.co/8v0kuOzBC9
— nzg70nzg🇹🇷🇦🇿🇰🇿🇰🇬🇹🇲🇺🇿𐱅𐰼𐰇𐰰 (@nzg70nzg) November 8, 2026
