İlkokul birinci sınıfa başladığımda, ön sıralarda tek başına oturan bir çocuk dikkatimi çekmişti ve yanımdaki kıza, bunun sebebini sorduğumdaysa da “Ha, o sümüklü mü? Onun sürekli burnu akıyor diye kimse yanında oturmak istemiyor.” demişti.
Birkaç gün sonra öğretmenimiz sınıftaki oturma düzenini ayarlarken, bu yalnız çocuğa da bir arkadaş bulmaya çalıştı. Fakat yine kimse yanaşmadı. En sonunda ben parmağımı kaldırıp istekli olduğumu söyledim ve sümüklü çocuk buna çok sevindi.
Ben o günden sonra siyah önlüğümün cebinde hep iki mendil taşımaya başladım.
Biri benim, diğeri de sümüklü arkadaşım içindi.
Sümüğünün aktığını fark etmediği zamanlarda, ben onun burnunu silerdim.
İkinci sınıfa geçtiğimizde, babasının işleri yüzünden mahalleden taşınmak zorunda kaldı.
Sonra aradan yıllar geçti…
Adını unuttuğum bu güzel kalpli çocukluk arkadaşım, bir imza gününde gelip beni buldu ve kendini tanıttı.
Sarıldık, sohbet ettik.
Uzun zaman önce Amerika’ya yerleşmiş, evlenmiş, çocuk sahibi olmuş.
Arada sırada İstanbul’a geliyormuş.
“Artık sümüğüm akmıyor. Ben de oğlumun burnunu siliyorum,” dedi.
Kahkahalarla güldük.
Bir ara sustu.
Buğulu gözlerle bana baktı.
“Ben… ben neleri unuttum da, senin o burnumu silmelerini unutmadım.” dedi.
Ortamı dağıtmak için lafı gırgıra vurdum:
“Ne olacak lan? Şimdi aksa, gene silerim…”
Lafımı kesti.
“Öyle deme dostum. Ben o zamanlar söyleyemezdim ama kimse benim yanıma oturmuyor diye çok üzülürdüm. Okula gelmek istemezdim. Aynada sümüklü halimle karşılaştığımda kendimden tiksinirdim. ‘Seni kimse sevmiyor, sen pis bir çocuksun’ derdim.
Ama sonra sen bana öyle sıcak davrandın ki, akan sümüğüme rağmen sevildiğimi anladım.
Evet, beni de seven biri vardı… Yaşasın!
Ve eğer ben daha sonra Türkiye’nin en iyi üniversitelerinden birini bitirdiysem, bu; burnumu silen mendilin ve o mendili tutan elin sayesindedir.
Şimdi dönüp dönüp çocuklarıma bu hikâyemizi anlatıyorum.
Diyorum ki:
‘Kimseyi kimseden ayırmayın. Düşeni, yalnız kalanı, garibanı yerden kaldırın. Diplomalarınız sizi insan etmeye yetmez. İnsanlığın diploması vicdandır.’”
Bu kez benim de gözlerim doldu.
Bir şey diyemedim. Sustum.
Gitmeden cebinden iki mendil çıkardı.
“Bak,” dedi, “ben de artık senin gibi yanımda iki mendil taşıyorum. Ne olur ne olmaz…”
...
...
Siz de yanınızda hep iki mendil bulundurun olur mu, ömrümün güzel insanları?
Sizin de mutlaka karşınıza burnunu ya da gözünü sileceğiniz biri çıkar. Kim bilir..?
Özünüze rast gelesiniz.
Sevgiyle.
-Tamer Dursun
Sosyal Dünya
görsel: temsili
Sosyal Dünya
görsel: temsili-Alıntı
